Son iki yıldır herkes işini bırakıyor gibi görünüyor.
2020’nin başlarında işten çıkarmaların ve iş kayıplarının yükünü taşıyan Z kuşağı öncülük etti.
Şimdi, Z kuşağı kariyerlerinin önemli bir noktasında mentorluk, görev süresi ve istikrar eksikliğinden muzdarip.
İş yerindeki yakın bir arkadaşım ilk ayrıldığında kalbim kırıldı. Bir dahaki sefere sarsıldım. Yine de dördüncü veya beşinciden sonra tatbikatı biliyordum.
Tabii ki, 20’li yaşlarında iş arkadaşlarımın bir gün taşınacağını biliyordum. Ancak ben de diğerleri gibi Nisan 2021’de başlayan istifa saldırısına hazırlıksızdım. Bana öğretmenlerin AP tarih dersinin ilk gününde ne söyleyeceğini hatırlattı: Solunuza bakın ve şimdi sağınıza bakın. Yıl sonuna kadar o insanlardan biri burada olmayacak.
Son iki yıldaki bırakma çağlayanı üretken bir makine yarattı: İşçiler başkalarının istifa ettiğini görüyorlar, sonra sırayla istifa ediyorlar. Kısa personelli şirketler kalan çalışanları daha çok çalıştırır ve bu da onları bırakmaya yönlendirir.
Büyük İstifa hız kazandıkça işgücüne giren genç işçilerin belirli bir alt kümesi için istifa etmek bir yaşam biçimi haline geldi. Bu, bir kurumsal bilgi boşluğu ve yeni yetenekler aramaya veya ayrılmaya odaklanan bir dizi yönetici yarattı. Bu koşullarla karşı karşıya kaldığında, Z kuşağı yeni bir normale adapte oldu: Şüphe duyduğunuzda yeni bir iş bulun. Generation Quit’e hoş geldiniz.
Sosyoloji profesörü ve Michigan-Dearborn Üniversitesi’nde kadın ve cinsiyet çalışmaları iştiraki olan Pamela Aronson Insider’a verdiği demeçte, “Burada gerçekten önemli olan, genç yetişkinlerin işyeri normlarına sosyalleşmeyi alamamaları ve mentorluk almamalarıdır.” dedi.
Aronson, “Çok daha fazla aksaklık var ve burasının uzun zamandır olmak istediğim bir yer olduğu konusunda çok daha az duygu var”
Son iki yılda istifa eden yaklaşık 100 milyon kişi akıl hocaları, iş eşleri, müttefikler ve ekip üyeleriydi.
22 yaşındaki bir mağaza fotoğrafçısı olan Jasmine, AP tarih metaforuma aşina.
Yaz boyunca rolüne ilk başladığında, işçilerin iki kişilik çiftler halinde işe alındığını fark etti. “Çok nadiren” her ikisi de kaldı, dedi.
Bu onun hayal gücü değildi. 47 milyondan biraz fazla Amerikalı 2021’de işlerini bıraktı, bir rekor. Sonra 2022 dedi ki, biramı tut. Geçen yıl 50 milyondan fazla işçi veda etti ve bu, son ayların verilerine dayanarak hiçbir yavaşlama belirtisi göstermeyen bir eğilim.
Büyük İstifa’ya Z Kuşağı giderek daha fazla hakim oldu. Belli bir düzeyde, bu mantıklıydı: En genç işçiler 2020 işten çıkarmalarında doğrama bloğunda ilk işçilerdi ve hızla hayır, şirketinizin aileniz olmadığı gerçeğine uyum sağladılar.
Bu farkındalığa sahip olanlar sadece onlar değildi. Hemen hemen herkes ayrılmaya başladığında, geride kalan işçiler daha çok yanmış ve aşırı yüklenmişti. Kariyerlerinin başlarındaki insanlar için bu, mentorların ayrılması ve kalan ekip üyelerinin kanama yaptıkları personelin geride bıraktığı delikleri tıkamak zorunda kalması anlamına geliyordu.
Son zamanlarda, Jasmine’in en sevdiği iş arkadaşı – ondan sadece bir hafta kadar sonra başlayan – ayrıldı. Bu kadar çok insanın ayrıldığını görmek “cesur kırıcı” dedi. Şimdi, başka bir derece peşinde olduğu mezun olduğu mezuniyet okulunda fotoğrafçılık öğrencileriyle etkileşim kurmak için daha garantili saatlere ve fırsatlara sahip olduğu eski bir role geri dönüyor.
“Büyük işletmelere hiçbir şey borçlu değiliz. Üniversite işime geri dönmek istememin ana nedeni, harika bir mentorluğum olduğunu hissetmem” dedi.
“O işi seviyorum. Buna geri vermem ve o topluluğa geri vermem gerektiğini hissediyorum. Ve bunu böyle yapacağım.” dedi.
İşiniz barınma alacak kadar para ödemiyorsa, neden sadık kalasınız?
Z kuşağı, şirketlere karşı uçuk veya sadakatsiz olmakla suçlanıyor. Mevcut işlerine sadık olan Oliver Wyman tarafından ankete katılanların %70’i hala aktif ve pasif olarak yeni roller arıyor. Ama gördükleri kadarıyla, işverenlerinden daha sadakatsiz değiller.
Ayrıca, pie-in-the sky maaşları ve faydaları vaat eden firmaların rotayı hızla tersine çevirebileceği konusunda da temkinliler. Zaten bazıları, erken pandemi işe alım geri dönüşlerini ve kuruma teknoloji ortamını anımsatan teknoloji tekliflerinin iptal olduğunu görüyor.
“Şirketlerin de insanlara daha az bağlılığı var, değil mi?” Aronson dedi. “Demek istediğim, tüm bu büyük teknoloji işten çıkarmalarını gördük. Şirketler insanlara oldukları gibi bağlı değiller.” dedi.
Bunun yerine, birçok Z kuşağı, rekor sayıda istifa etseler bile, işyeri dışındaki uzun ömürlülüğe vurgu yapıyor. Hayatı tam zamanlı işleri haline getiren işçilere bakın.
Çalışma Bakanı Marty Walsh daha önce Insider’a bazı işyerlerinin işçilerin “iş alışverişi” yapmasını ayarladığını ve durdurduğunu gördüğümüzü düşündüğünü söyledi. Şirketler 2020’de bu kadar çok insanın gitmesine izin vermekten derslerini öğrenirken ve sonra onları geri almak için mücadele ederken hala düşük işten çıkarma oranlarına işaret etti. Insider’a verdiği demeçte, “Sonuçta, görmek istediğimiz şey iş yerinde sürdürülebilirlik” dedi.
Yine de Z kuşağı henüz bunu tam olarak hissetmiyor. Birçoğu için, daha iyi ücretli bir iş için veya daha iyi faydalara veya daha iyi saatlere sahip bir iş için istifa etmek, artan öğrenci borç maliyetlerinin ve enflasyonun mali durumlarını zorladığı bir ekonomiye bir yanıt olmuştur. Tam zamanlı bir asgari ücretli işte çalışmak ülkenin çoğu yerinde barınma sağlamak için yeterli olmadığında, genç yetişkinlerin düşük ücret veya ilerleme için çok az fırsat nedeniyle istifa etmesi şaşırtıcı olmamalıdır.
Jasmine, “Gençken şu sözümüz var: Hey, çok çalışırsan ve üniversiteye gidersen, her şeyini verirsin, her şeyini geri alırsın” dedi.
“Bu bir yalan” dedi. “Her şeyimizi verdik ve birini tanımadıkça veya paranız olmadıkça hiçbir şeyi geri alamıyoruz.”
